بکف در آتشین داری نواله

گنه خود چون بود با موی چوی شیر

چو مویت شیر شد ای پیرخیره

مکن آلوده شیرت را بشیره

که در پیری بکف داری پیاله

چو می شویی بآب تلخ تن را

بشوی از اشگ شور خود کفن را