مکن روباه بازی و بیارام

که در پیری بکف داری پیاله

چو می شویی بآب تلخ تن را

بشوی از اشگ شور خود کفن را

که پیه گرگ در مالیدت ایام

نمی ترسی که از کوی جهانت

تو غافل در ربایند از میانت