تو خوش بنشسته و گردون دونده

که پیه گرگ در مالیدت ایام

نمی ترسی که از کوی جهانت

تو غافل در ربایند از میانت

تو مرغ دانه کش عمرت پرنده

تو خفته عمر بر پنجاه آمد

کنون بیدار شو که گاه آمد