برو شرمی بدار از شهریاری

بدو دیوانه گفتا رخت بردار

که تو عاجزتری از من بصد بار

چو تو بر یک مگس فرمان نداری

بگرد خواجه و شه چند گردی

گریزی جوی زین خلقان بمردی

چو می بینی که دایم خلق بسیار