کسی کو ندیدست بهرام را

ابا چامه و چنگ نالان گذشت

به مهمان چنین گفت کای شاه فش

بلنداختر و یک دل و کینه کش

خنیده سوار دلارام را

نگه کرد باید به روی تو بس

جز او را نمانی ز لشکر به کس