خنیده سوار دلارام را

به مهمان چنین گفت کای شاه فش

بلنداختر و یک دل و کینه کش

کسی کو ندیدست بهرام را

نگه کرد باید به روی تو بس

جز او را نمانی ز لشکر به کس

میانت چو غروست و بالا چو سرو