ولی دستش نداد از جای برداشت

بکنج خانه کورا گمان بود

قضا را خایه مرغی نهان بود

بسوی بیضه آمد پای برداشت

نه بروی چنگل او را ظفر بود

نه دندانش ببردن کارگر بود

چو بسیاری بگرد بیضه درگشت