چو بسیاری بگرد بیضه درگشت

ولی دستش نداد از جای برداشت

نه بروی چنگل او را ظفر بود

نه دندانش ببردن کارگر بود

عجایب حیله بر ساخت برگشت

بیامد بانک زد موشی دگر را

بپیش او فرو گفت این خبر را