زهی دولت که خورشید سرافراز

ستاده بر درش می گفت یا رب

قرار و خواب و آرامش برفته

ببد نامی خود نامش برفته

بپیش ذره خود می شود باز

چو شاه آورد سوی گلخن آهنگ

خبر آمد بگلخن تاب دل تنگ