بزد یک نعره و جان داد و تن زد

نبودش طاقت وصل چنان شاه

برآورد از زمین تا آسمان آه

گلاب از دیده ها بر خویشتن زد

دو دم از خلق آن حیران برآمد

یکی بی جان دگر با جان برآمد

برو ای هم چو گلخن تاب عاجز