بطاعت خوی کن وز معصیت دور

که به زین در نیابی هیچ در گاه

اگر از خویش خشنودی تو ای دوست

یقین می دان که آن خشنودی اوست

که ندهد طاعتت با معصیت نور

ز بس تندی مشو بس زود در خشم

که ناری هیچ کس را نیز در چشم