چو شب در خواب خواهی شد بعادت

مبین در خلق و دل با خویش می دار

طعام افزون مخور ناگاه و ناساز

که آن افزون ترا بی شک خورد باز

بگو از صدق دل قوی شهادت

بوقت صبح سر از خواب بردار

که آن دم بهترست از خفته مردار