خوشی بر فرق کوه قاف بنشست

چو بود او روز اول در فروغش

در آخر سوی او آمد رجوعش

درآمد پشهیی از لاف سرمست

چو او برخاست زانجا با عدم شد

چه افزود اندران کوه و چه کم شد

ازانجا کاین همه آمد بصد بار