نماند خاک و نبود مرد غمناک

چو تو کم میتوانی گشت جاوید

در آن نوری که عکس اوست خورشید

چو آخر زر تواند شد همه خاک

چو داری آفتابی سایه بگذار

چو شیر مادر آید دایه بگذار

بقدر ذرهیی گر در حسابی