بقدر ذرهیی گر در حسابی

نماند خاک و نبود مرد غمناک

چو داری آفتابی سایه بگذار

چو شیر مادر آید دایه بگذار

ز خورشید الهی در حجابی

بیک ذره ندارد هیچ تابی

کسی از دست تو جز آفتابی