ز خورشید الهی در حجابی

چو داری آفتابی سایه بگذار

چو شیر مادر آید دایه بگذار

بقدر ذرهیی گر در حسابی

بیک ذره ندارد هیچ تابی

کسی از دست تو جز آفتابی

کسی کو در غلط ماندست از آنست