سر مویی نمیبینم یقینست

قبای فهم این بر قد ما نیست

کسی را زهره چون و چرا نیست

تو میدانی که عقلم دور بینست

سر مویی مرا معلوم گردان

که در دست توام چون موم گردان

اگر من دوزخیام گر بهشتی