سر مویی مرا معلوم گردان

کسی را زهره چون و چرا نیست

تو میدانی که عقلم دور بینست

سر مویی نمیبینم یقینست

که در دست توام چون موم گردان

اگر من دوزخیام گر بهشتی

تو میدانی تو تا چونم سرشتی