بیفکن پر چو آن پروانه تو

تو طاوس ملایک مینمایی

منم پروانه نور خدایی

بدر منشین چو آن همخانه تو

زهی نور جهان پرور که او داشت

که پیشش هر دو عالم سر فروداشت

چو نور او علم زد از رهی دور