زهی نور جهان پرور که او داشت

منم پروانه نور خدایی

بدر منشین چو آن همخانه تو

بیفکن پر چو آن پروانه تو

که پیشش هر دو عالم سر فروداشت

چو نور او علم زد از رهی دور

دو عالم خورد با هم کوس ازان نور