که پیشش هر دو عالم سر فروداشت

بدر منشین چو آن همخانه تو

بیفکن پر چو آن پروانه تو

زهی نور جهان پرور که او داشت

چو نور او علم زد از رهی دور

دو عالم خورد با هم کوس ازان نور

چو او در بندگی داد قدم داد