که دایم سایه پرورد خدا بود

تو بنشسته طویل الحزن جاوید

ز تو هر ذره میتابد چو خورشید

تنش از سایه زان معنی جدا بود

کسی کو در قیامت قطب مردانست

وزو هفت آسیای چرخ گردانست

چو او را نیم جو هفت آسیا نیست