چو بسیاری بود آن شرح عالی

که تا آن صدورق از هم کند باز

ازان یک یک ورق چون عاشق مست

صفات روی او خواند بصد دست

فرو ریزد ز هم از سر جالی

شنودی آنکه طشت آورد جبرئیل

نه برشق کرد صد را و بتعجیل