نه برشق کرد صد را و بتعجیل

چو بسیاری بود آن شرح عالی

فرو ریزد ز هم از سر جالی

شنودی آنکه طشت آورد جبرئیل

چو عکس انداخت این طشت مثمن

ز عکسش گشت این نه طاس روشن

مزین کرد آن طشت از دل او