چو عکس انداخت این طشت مثمن

فرو ریزد ز هم از سر جالی

شنودی آنکه طشت آورد جبرئیل

نه برشق کرد صد را و بتعجیل

ز عکسش گشت این نه طاس روشن

مزین کرد آن طشت از دل او

چنانک آن طاق ازرق از گل او