چنانک آن طاق ازرق از گل او

چو عکس انداخت این طشت مثمن

ز عکسش گشت این نه طاس روشن

مزین کرد آن طشت از دل او

دل او میبشست این کی بود راست

که فردوس از دل او میبیاراست

غلو قهر شرع موسوی بود