غلو قهر شرع موسوی بود

چنانک آن طاق ازرق از گل او

دل او میبشست این کی بود راست

که فردوس از دل او میبیاراست

غلو لطف دین عیسوی بود

یکی از قهر ملت نفس میسوخت

یکی از لطف دین دل می بر افروخت