چو قهر و لطف با هم معتدل شد

غلو لطف دین عیسوی بود

یکی از قهر ملت نفس میسوخت

یکی از لطف دین دل می بر افروخت

رسول ما طبیب نفس و دل شد

چو او سلطان دارالملک جانست

سر موییش بیش از دو جهانست