ز مهمان بیگانه پرچین به روی

بزرگان که بودند بر در به پای

بیاوردشان مرد پاکیزه رای

سوی حجره خویش رفت آرزوی

همی بود تا چرخ پوشد سیاه

ستاره پدید آید از گرد ماه

چو نان خورده شد آرزو را بخواند