همی بود تا چرخ پوشد سیاه

بیاوردشان مرد پاکیزه رای

سوی حجره خویش رفت آرزوی

ز مهمان بیگانه پرچین به روی

ستاره پدید آید از گرد ماه

چو نان خورده شد آرزو را بخواند

به کرسی زر پیکرش برنشاند