چو در دنیا نمیگنجید آن نور

چنین روشن چراغ دین که دیدست

چو دین را مغز بودی در دماغش

بسی کردند روغن در چراغش

چرغی شد میان جنت و حور

اگر در دل ز فاروقت غباریست

ترا در راه دین آشفته کاریست