ترا در راه دین آشفته کاریست

چو در دنیا نمیگنجید آن نور

چرغی شد میان جنت و حور

اگر در دل ز فاروقت غباریست

چه برخیزی بخصمی چراغی

که روشن زوست چون فردوس باغی

بخصمی زخم او برخویشتن زن