چه برخیزی بخصمی چراغی

چرغی شد میان جنت و حور

اگر در دل ز فاروقت غباریست

ترا در راه دین آشفته کاریست

که روشن زوست چون فردوس باغی

بخصمی زخم او برخویشتن زن

بروابلیس را کن کورو تن زن