ولی نورش همه عالم گرفته

چراغ آسمان مکرمت بود

جهان علم و بحر معرفت بود

بهمت هر دو عالم کم گرفته

رخ او بود خورشید الهی

شبی تاریک، مویش از سیاهی

کسی کو آفتاب و شب بهم خواست