رخ او بود خورشید الهی

جهان علم و بحر معرفت بود

بهمت هر دو عالم کم گرفته

ولی نورش همه عالم گرفته

شبی تاریک، مویش از سیاهی

کسی کو آفتاب و شب بهم خواست

حسن آن از حسین آمد بهم راست