چو زر ندهی مکش باری زبانی

ازان زیباست شه را شهریاری

که در شاهی کند درویش داری

ترا از خلق خوش نبود زیانی

زبانی کاب زر ازوی چکیدست

جهانی بنده بی زر خریدست

میان زیرکان شاه گرامی