ازان زیباست شه را شهریاری

نیازردی ازو بر خاک موری

اگرچه بود عالی پادشایی

سخن گفتی بلطفی باگدایی

که در شاهی کند درویش داری

ترا از خلق خوش نبود زیانی

چو زر ندهی مکش باری زبانی