از آن پس راست بنشیند زمانه

ولی این هفت میدان جفا کیش

نهد استانه سختش فرا پیش

چو برخیزد ز پیش آن آستانه

چو شه را در دل آمد این بشارت

دلش گفتی که شادی کرد غارت

شه از شادی دلی چون عقل کل کرد