که حرص آدمی پایان ندارد

شکم چون دوزخی با هفت در دان

درو هروادیی وادی دگر دان

ازان یک وادیش پیشان ندارد

اگر معده نبودی غم نبودی

خصومت در همه عالم نبودی

شنودی قصه حلوا و نان را