کنیزک چون بسی حلواو نان خورد

خصومت در همه عالم نبودی

شنودی قصه حلوا و نان را

بسست این زله کن این را و آن را

دلش شد گرم و تن زنهار جان خورد

عرق همچون گلاب از وی روانشد

دو گلبرگش چو شاخ زعفران شد