بسست این زله کن این را و آن را

اگر معده نبودی غم نبودی

خصومت در همه عالم نبودی

شنودی قصه حلوا و نان را

کنیزک چون بسی حلواو نان خورد

دلش شد گرم و تن زنهار جان خورد

عرق همچون گلاب از وی روانشد