جهان بی صبح روی او ندیدی

که هرکش دید ازو مدهوش میشد

دل مه مرد از آن در گرامی

چو دریا موج میزد شادکامی

دعا چون صبح بروی میدمیدی

بخوزستان شهی خورشید فر بود

که او را پنج ساله یک پسر بود