غلام ساعد سیمین گل بود

اگر خود بیژن مردانه بودی

ز عشق چاه او دیوانه بودی

بلوری را که آبش زیر پل بود

ببالا بود چون سرو بلندی

نبودش هیچ باقی جز سپندی

دل عشاق خود بود آن سپندش