ببالا بود چون سرو بلندی

ز عشق چاه او دیوانه بودی

بلوری را که آبش زیر پل بود

غلام ساعد سیمین گل بود

نبودش هیچ باقی جز سپندی

دل عشاق خود بود آن سپندش

که میسوخت آتش لعل چو قندش