که میسوخت آتش لعل چو قندش

ببالا بود چون سرو بلندی

نبودش هیچ باقی جز سپندی

دل عشاق خود بود آن سپندش

شده هر موی بر حسنش دلیلی

چه چیزش بود در خور جز که نیلی

همه خوبان مصر حسن، آن نیل