شده هر موی بر حسنش دلیلی

نبودش هیچ باقی جز سپندی

دل عشاق خود بود آن سپندش

که میسوخت آتش لعل چو قندش

چه چیزش بود در خور جز که نیلی

همه خوبان مصر حسن، آن نیل

کشیدندی بنام او بتعجیل