کتان غلغلی نو در بر گل

ز مستی عقل زایل هوش رفته

قبا از بر چو گل در پای کرده

خطش بر ماه شهر آرای کرده

ازو غلغل در افتاده ببلبل

هزاران حلقه پیش مه فگنده

ذوابه بر میان ره فگنده