ازو غلغل در افتاده ببلبل

قبا از بر چو گل در پای کرده

خطش بر ماه شهر آرای کرده

کتان غلغلی نو در بر گل

هزاران حلقه پیش مه فگنده

ذوابه بر میان ره فگنده

رخی چون گل لبی چون چشمه نور