رخی چون گل لبی چون چشمه نور

ازو غلغل در افتاده ببلبل

هزاران حلقه پیش مه فگنده

ذوابه بر میان ره فگنده

چگویم از لب و دندان گل دور

از آن چاهش که در زیر ذقن بود

چو یوسف عقل خونین پیرهن بود