چو یوسف عقل خونین پیرهن بود

رخی چون گل لبی چون چشمه نور

چگویم از لب و دندان گل دور

از آن چاهش که در زیر ذقن بود

سر زلفش رسن افگنده بر ماه

دل گل زان رسن رفته فرو چاه

سر آن حلقههای زلف پر چین